Een puzzel van 45 stukjes. Dat is Dominio de Es. En, zoals bij alle interessante puzzels, is niet alleen het eindbeeld belangrijk, maar ook de waarde van elk fragment.
In Atauta, aan de rustigste kant van de Sorische Ribera del Duero, bouwt Bertrand Sourdais zijn project zoals iemand een oude kaart ordent. Uit kleine percelen — in totaal 45 — die samen nauwelijks 6 hectare vormen. Struikvormige wijnstokken, veel van hen pre-phylloxera, geplant op zand-, kalk- en kleigronden op meer dan 950 meter hoogte. Een gefragmenteerd landschap, veeleisend en vol nuances. Maar in die puzzel zijn er stukken die opvallen. En een daarvan is Dominio de Es La Mata.
Hier spreken we niet meer over een geheel, maar over een enkel stuk. Een minimaal perceel, van slechts 0,38 hectare, gedocumenteerd sinds 1904. Net genoeg om alles zin te geven... of om niets te verbergen.
Gelegen op 935 meter hoogte, met een oost-noord oriëntatie, ontvangt deze wijngaard de zon op het cruciale moment van de dag en biedt beschutting wanneer het het meest nodig is. Dat natuurlijke evenwicht maakt een langzame, precieze en bijna stille rijping mogelijk. De bodem, een ongebruikelijke combinatie van kalkhoudend zand op klei, definieert een karakter dat meer op diepte dan op kracht is gebaseerd.
De wijnstokken, pre-phylloxera en in struikvorm, passen zich al meer dan een eeuw aan deze omgeving aan. Ze produceren niet veel — en dat hoeft ook niet —, maar wat ze geven heeft een identiteit die moeilijk te repliceren is. Tinto fino als basis, vergezeld van albillo mayor en een klein percentage alicante bouschet, vormen een wijn die direct uit de plaats zelf voortkomt.
In de wijnkelder volgt alles dezelfde logica van precisie. Handmatige oogst, lange maceraties van ongeveer 30 dagen en rijping in nieuwe Bourgondische vaten van Frans eiken. Zonder kunstgrepen, zonder haast. Alleen weloverwogen beslissingen om te verfijnen, niet om te verhullen. Het resultaat is ongeveer 1.000 flessen per jaar. Weinig. Maar genoeg om te begrijpen dat deze wijn niet probeert duidelijk te zijn.
Dominio de Es La Mata heeft aanwezigheid, maar ook mysterie. Het geeft zich niet meteen prijs. Het opent zich langzaam, evolueert en maakt duidelijk dat het bedoeld is om lang mee te gaan. Voor degenen die geduld hebben. Want uiteindelijk, zoals bij goede puzzels, ligt de sleutel niet in het snel zien van het beeld. Het ligt in het genieten van hoe elk stuk past.