Rode wijn
Witte wijn
Rosé wijn
Pre-sales Wijn
Versterkte wijn
Zoete wijn
Orange wine
Vermouth
Champagne
Cava
Prosecco
Lambrusco
Crémant
Moscato d'Asti
Franciacorta
Pet-Nat
Corpinnat
Ander sprankelend
Rum
Jenever
Whisky
Wodka
Cognac
Brandewijn
Pastis
Tequila
Mezcal
Grappa en cognac
Calvados
Liqueuren
Pacharán
Voorgerechten
Wijn geschenkdozen
Gekist wijnen
Gekist mousserende wijnen
Wijnen met glazen
Cadeaukaart
Alcoholvrije wijn
Alcoholvrije mousserende wijn
Alcoholvrije gin
Andere alcoholvrije dranken
Geuren
Behoud van wijn
Decanteerders en beluchters
Fles identificatiemiddelen
Kurkentrekker
Dienst
Beker identificatiemiddelen
Reinigers
Accessoire set
Wijnglazen
Contact opnemen
Ontdekking van Álvaro Maestro, technisch directeur van Emilio Moro
De gieren cirkelen boven de vlaktes van Pesquera de Duero terwijl we ons verwijderen van het wijnhuis. We zijn naar een van de hoogste en meest iconische gebieden van de Ribera del Duero gekomen, op meer dan 900 meter hoogte, en hier boven verklaart het landschap veel dingen nog voordat je een fles opent.
Halverwege het pad komen we enkele resten tegen die de gieren hebben achtergelaten na hun maaltijd. Álvaro Maestro stopt om ons uit te leggen dat het egagrópila's zijn, de kleine balletjes die deze vogels uitspugen na het eten en die haren, veren en botten bevatten die ze niet kunnen verteren. Het is een curiositeit, maar ook een goede manier om Álvaro te leren kennen.
Technisch directeur en wijnmaker van Emilio Moro, hij werkt al bijna 20 jaar bij het wijnhuis, waar hij begon als oogstmedewerker. Hij heeft de zeldzame gave om een technische uitleg begrijpelijk te maken. Met hem wordt een gesprek over een egagrópila, een bodem of hoe een druif rijpt, een gesprek over het landschap dat voor ons ligt.
Een familie, een territorium en een manier om wijn te begrijpen
De relatie van Álvaro met Emilio Moro is veel meer dan professioneel. Hij is binnen het wijnhuis opgegroeid, net zoals de familie zelf, en als hij erover praat, lijkt het woord bedrijf tekort te schieten. “Meer dan een bedrijf, het is een familie waarmee ik ben opgegroeid”.
Misschien daarom begrijpt hij zijn werk ook niet vanuit de rol van een wijnmaker die een persoonlijke visie wil opleggen. “Ik ben geen creatieve auteur. Ik stel mijn kennis ten dienste van de familie”. Zijn rol bestaat erin het territorium te kennen, te begrijpen wat de familie door de generaties heen heeft opgebouwd en al die kennis te gebruiken om het verder te verbeteren.
Die overdracht is zelfs aanwezig op de etiketten, met zwart-witfoto's van de familie die fungeren als een verbinding tussen verleden en heden. Een herkenbare identiteit die echter nooit heeft betekend dat ze stil blijven staan.
Meer dan 900 meter: wanneer de hoogte de wijn bepaalt
Op het plateau begrijpen we beter waarom Álvaro spreekt over Ribera del Duero als een klimatologisch grensgebied. Hier boven, op meer dan 900 meter, zijn de omstandigheden veeleisend en de thermische contrasten tussen dag en nacht zijn van groot belang. De hoogte zorgt ervoor dat de druif langzaam rijpt, waarbij de zuurgraad en frisheid behouden blijven terwijl de benodigde intensiteit wordt bereikt.
“De tempranillo stelt ons in staat het beste uit dit grensklimaat te halen”. Voor Álvaro vindt deze variëteit in deze omstandigheden een van haar beste bondgenoten. Het doel is om wijnen te maken met concentratie en diepgang, maar ook met spanning en frisheid. En die zoektocht naar balans begint al lang voor het wijnhuis. Elke meter telt en weten hoe de wijngaard in deze omstandigheden reageert, stelt ons in staat betere beslissingen te nemen gedurende de hele cyclus. Uiteindelijk gaat het erom de plek te begrijpen zodat de wijn deze kan uitdrukken.
Een identiteit die naar de toekomst kijkt
“Onze stijl verandert niet, maar we zijn flexibel”. Álvaro gebruikt een eenvoudige en zeer begrijpelijke vergelijking. Een persoon kan op 50-jarige leeftijd nog steeds dezelfde zijn, ook al kleedt hij zich niet meer zoals toen hij 30 was. Met wijn gebeurt iets soortgelijks. De essentie blijft, maar de manier waarop deze wordt uitgedrukt evolueert.
Emilio Moro was een van de eerste wijnhuizen in Ribera del Duero die koos voor jonge wijnen met ongeveer zes maanden vatrijping, om ze te verfijnen en harmoniseren zonder hun karakter te verliezen. Een beslissing die die filosofie goed samenvat. Respecteer wat werkt, maar blijf altijd zoeken naar hoe het beter kan.
Die visie ligt ook ten grondslag aan de toekomst van het wijnhuis. De nieuwe faciliteiten en de werken die doorgaan tot 2028 maken deel uit van een inzet om te blijven groeien in kwaliteit en om een 21e-eeuws wijn toerisme op te bouwen. De internationale dimensie wint aan belang, maar het vertrekpunt blijft hetzelfde: het territorium.
En voordat we vertrekken, is er nog een laatste vraag. Met een Malleolus de Sancho Martín voor ons, en wetende dat Álvaro al een tijdje de relatie tussen wijn, gastronomie en muziek verkent, was het bijna verplicht om hem te vragen met welk nummer hij het zou combineren. Het antwoord is Mar Antiguo, van El Último de la Fila.
Misschien is er geen betere manier om het bezoek af te sluiten. Na te hebben gesproken over een landschap, een familie en een manier om wijn te begrijpen, ontdekken dat een fles ook zijn eigen soundtrack kan hebben.
