Rode wijn
Witte wijn
Rosé wijn
Pre-sales Wijn
Versterkte wijn
Zoete wijn
Orange wine
Vermouth
Champagne
Cava
Prosecco
Lambrusco
Crémant
Moscato d'Asti
Franciacorta
Pet-Nat
Corpinnat
Ander sprankelend
Rum
Jenever
Whisky
Wodka
Cognac
Brandewijn
Pastis
Tequila
Mezcal
Grappa en cognac
Calvados
Liqueuren
Pacharán
Voorgerechten
Wijn geschenkdozen
Gekist wijnen
Gekist mousserende wijnen
Wijnen met glazen
Cadeaukaart
Alcoholvrije wijn
Alcoholvrije mousserende wijn
Alcoholvrije gin
Andere alcoholvrije dranken
Geuren
Behoud van wijn
Decanteerders en beluchters
Fles identificatiemiddelen
Kurkentrekker
Dienst
Beker identificatiemiddelen
Reinigers
Accessoire set
Wijnglazen
Contact opnemen
Interview met Lalo Antón, algemeen directeur van Artevino Family Wineries
Misschien denk je niet meteen aan Finca Villacreces, maar Pruno zal je zeker bekend voorkomen. Een van de grote bestsellers, beschreven door Wine Advocate als een van de beste Spaanse wijnen onder de 20 dollar. Achter dat succes schuilt veel meer dan alleen een etiket. Er is een familiegeschiedenis, een landgoed met een eigen identiteit en een zeer specifieke manier van wijnmaken die tegenwoordig wordt geleid door Lalo Antón.
Derde generatie van een familie verbonden aan wijn en horeca, Gonzalo Antón —voor iedereen Lalo— leidt het bedrijf Artevino met een ongebruikelijke mix van intuïtie, ervaring en internationale visie. We worden ontvangen in Villacreces, midden in de gouden mijl van Ribera del Duero, waar het landschap niet alleen een decor is; het is een vertrekpunt.
De locatie: een wijngaard binnen het landschap
Bij aankomst maakt de omgeving indruk. Een zee van pijnbomen omringt het landgoed, dempt de wind, reguleert de temperatuur en beschermt de wijngaard op natuurlijke wijze. Op enkele meters afstand tekent de rivier de Duero een meander die vocht en leven brengt aan een gebied dat geïsoleerd van de wereld lijkt, maar in werkelijkheid diep verbonden is met haar.
Met zo'n landschap is het bijna onmogelijk om het interview binnen te houden. En hoewel het lokale gezegde —“elf maanden winter en één maand hel”—, kenmerkend voor deze hoge vlakte met een continentaal klimaat, overdreven kan klinken, is de kou zeker merkbaar.
Villacreces is geen gewone bodega. Het is een landgoed in de meest letterlijke zin. Alles gebeurt eromheen. Wijngaard en bodega vormen één geheel. Hier leven ongeveer 15 percelen samen in een beperkte ruimte, maar met een verrassende diversiteit aan bodems: grind, zand, klei en lössafzettingen die, in interactie met de Duero, een complexiteit genereren die moeilijk te vinden is op zo'n klein gebied.
De geschiedenis van de plek gaat terug tot de 13e eeuw, toen een klooster deze gronden gebruikte om de gemeenschap te voorzien. Vandaag de dag is dat verleden nog steeds aanwezig, herinterpreteerd vanuit een hedendaags perspectief.
Het project: van het Pruno-fenomeen naar de identiteit van het landgoed
Het succes van Pruno kwam bijna zonder ernaar te zoeken. “We waren geen Parker-profiel”, erkent Lalo. Toch sloot de wijn aan bij een tijdperk waarin consumenten begonnen te zoeken naar vloeibaardere, frissere en gastronomische wijnen.
En daar lag de sleutel. Want als iets Villacreces definieert, is het juist zijn culinaire roeping. Wijnen ontworpen voor aan tafel. Niet als concept, maar als natuurlijke erfenis van een familie van restauranthouders. Wijnen met voldoende structuur om bij het eten te passen, maar met zuurgraad en frisheid om ermee te evolueren.
Om dit te bereiken, zowel in de wijngaard als in de bodega, is de filosofie duidelijk: maximale trouw aan de oorsprong. Het hout mag zich niet opdringen. Er wordt gewerkt met grote formaten en beton, zodat de wijn zonder interferentie kan ademen. “Het hout moet in harmonie zijn, niet op de voorgrond”, vat hij samen.
Toewijding: duurzaamheid als onderdeel van de erfenis
Lalo is ervan overtuigd dat de toekomst van wijn onvermijdelijk ligt in de zorg voor de omgeving. Al zijn bodegas zijn gecertificeerd onder het programma Wineries for Climate Protection, een standaard die verantwoordelijke praktijken in wijngaard en bodega bevestigt.
Maar meer dan de certificaten is er de diepe overtuiging dat het project niet alleen tot het heden behoort. “De erfenis moet doorgaan, en wij moeten bijdragen om dat mogelijk te maken”, legt Lalo uit. Daarom maken het beheer van de wijngaard, het efficiënt gebruik van middelen en de aanpassing aan klimaatverandering deel uit van de dagelijkse praktijk. Niet als een discours, maar als een structurele noodzaak. En dat is precies wat je voelt als je het landgoed bezoekt. Een stille maar vastberaden manier van werken, waar respect voor de omgeving niet wordt verkondigd, maar wordt beoefend.
Wijn toerisme: van het bezoeken van bodegas naar het creëren van ervaringen
De visie van Lalo Antón is verfijnd door reizen en contrast. “Ik ben net terug uit Argentinië, van een bezoek aan Zuccardi in Valle de Uco. Het is inspirerend”, merkt hij op. Maar als er een plek is die zijn manier van wijn begrijpen echt heeft gevormd, is het Californië. Daar ontdekte hij iets essentieels: wijn toerisme gaat niet over het tonen van een bodega, maar over het laten leven ervan. Van het openen van deuren en het tonen van vaten, naar het ontwerpen van complete ervaringen rond wijn, landschap en cultuur. Die paradigmaverschuiving vertaalt zich in Villacreces in initiatieven zoals de Día Pruno, een dag die het begin van de zomer markeert in de Gouden Mijl en die elk jaar een grote menigte wijn toeristen verwelkomt. Muziek, gastronomie, buitenactiviteiten en wijn maken van het landgoed een open, bruisende ruimte, waar de ervaring veel verder gaat dan het glas.
Maar niets hiervan gebeurt vanzelf.
Er is een team van mensen achter dat het project dag in dag uit ondersteunt. Voor Lalo ligt daar het echte verschil: “Zonder het team kun je niets bereiken. Ze maken deel uit van het project. Het moeilijkste is om die emotie over te brengen”. Want in Villacreces wordt wijn niet begrepen zonder de mensen die het mogelijk maken. Noch het landschap zonder degenen die ervoor zorgen, noch de ervaring zonder degenen die het delen. En het is precies in die som —van plaats, visie en team— waar het project zijn betekenis vindt.
Uiteindelijk komt alles terug tot het essentiële: een glas, een tafel, een gesprek... En het gevoel dat, wanneer de wijn goed is gemaakt, het niet alleen gedronken wordt; het wordt geleefd.
