Rode wijn
Witte wijn
Rosé wijn
Pre-sales Wijn
Versterkte wijn
Zoete wijn
Orange wine
Vermouth
Champagne
Cava
Prosecco
Lambrusco
Crémant
Moscato d'Asti
Franciacorta
Pet-Nat
Corpinnat
Ander sprankelend
Rum
Jenever
Whisky
Wodka
Cognac
Brandewijn
Pastis
Tequila
Mezcal
Grappa en cognac
Calvados
Liqueuren
Pacharán
Voorgerechten
Wijn geschenkdozen
Gekist wijnen
Gekist mousserende wijnen
Wijnen met glazen
Cadeaukaart
Alcoholvrije wijn
Alcoholvrije mousserende wijn
Alcoholvrije gin
Andere alcoholvrije dranken
Geuren
Behoud van wijn
Decanteerders en beluchters
Fles identificatiemiddelen
Kurkentrekker
Dienst
Beker identificatiemiddelen
Reinigers
Accessoire set
Wijnglazen
Contact opnemen
Dani Martín ontdekken, technisch directeur van Bodega Los Bermejos
Ze noemen het "de wijngaard van het onmogelijke". En dat is geen overdrijving. Wijnbouw op Lanzarote, op de Canarische Eilanden, betekent voortdurend onderhandelen met het klimaat, het water en de logica. Daar, tussen zwarte kuilen en stenen muren die met de hand getekend lijken, werkt Dani Martín, technisch directeur van Bodega Los Bermejos, een man die over wijnstokken praat alsof hij over familie spreekt. Want in zijn geval is het allemaal een beetje...
Van zuivere afkomst, letterlijk en figuurlijk. Hij werd geboren in Tinajo, een gemeente binnen het Beschermde Landschap van La Geria, in een huis waar wijn geen trend of hobby was: het was pure routine. Zijn vader werkte op het land, hoewel hij een tijdlang —aangetrokken door de opkomst van het toerisme— de landbouw verruilde voor de bouw. Maar het essentiële verdween nooit.
Hij groeide op tussen de wijngaarden en, zoals vaak gebeurt wanneer de aarde roept, keerde hij uiteindelijk terug. Hij studeerde Oenologie in Cádiz, werkte bij giganten zoals Vega Sicilia en kwam terecht bij Los Bermejos voor een stage. En hier bleef hij. Want uiteindelijk keert de geit terug naar de berg.
“Een wijnkelder is een wijnkelder”, zegt hij, “maar wat hierbuiten is, is uniek”. En dat is geen cliché. Wanneer je aan de Canarische Eilanden denkt, denk je aan Lanzarote. Maar wanneer je wijn begrijpt, besef je dat in La Geria op een ander niveau wordt gespeeld. Een landschap gevormd door vulkaanuitbarstingen en opnieuw uitgevonden door boeren, die een vijandig gebied omvormden tot een unieke wijngaard in de wereld.
Tussen oogsten en wortels
Dani is net vader geworden, en zijn verlof eindigde precies in juli, wanneer de oogst begint. Zonder pauze. Twee opvoedingen tegelijk: de familiale en de professionele. En in beide is er iets gemeenschappelijks: geduld, intuïtie en veel liefde. Misschien daarom wijkt zijn verhaal af van het handboek. Hij spreekt meer over afleren dan over weten. Over het behouden van het “oude boek” dat hij van zijn vader heeft geërfd en de adviezen van wijnbouwers die al 70 jaar met het eiland worstelen. Hier, benadrukt hij, is het een andere wereld. Een waar elke wijnstok wordt verzorgd alsof hij een eigen naam heeft.
De passaatwind brengt die ziltigheid die later, subtiel maar onmiskenbaar, in elke slok verschijnt. Maar hij straft ook. Hij waait hard, breekt, dwingt tot het bouwen van halve cirkelvormige muren die de wijnstokken beschermen als maanachtige schuilplaatsen. En in dat extreme landschap overleven de wijnstokken op eigen wortel, onaangetast door de druifluis die zich hier nooit heeft kunnen vestigen.
Een fles per wijnstok
De kroonjuweel is de vulkanische malvasia. Een unieke variëteit, met een onnavolgbare mineraliteit en een zeer lage productie. Nauwelijks een fles per wijnstok. Letterlijk. Wijnen met dat zoute punt dat je bijna gedachteloos naar het glas doet terugkeren.
“Ik ben een verschrikkelijke oenoloog omdat ik niets doe”, grapt Dani. Maar dat is niet waar. Want om niets te doen, moet je veel weten. En het voelen. Lanzarote is niet alleen vulkaan; er zijn nuances, microterroirs, bodems die het karakter van de druif volledig veranderen. En hij kent ze allemaal.
Vandaag de dag is het niet meer verrassend om een fles Bermejo op een menukaart in New York te vinden. En voor Dani is het niet alleen een professionele prestatie; het is een kleine lokale overwinning. Toch blijft 80% van de productie op de Canarische Eilanden en blijven de oogsten kort. Hier is niets overbodig.
De luxe van het essentiële
Zelfs de flessen vertellen een verhaal. Met dat bijzondere ontwerp dat doet denken aan Italiaanse olie, zijn ze ontworpen om op te vallen, maar ook om zich aan te passen aan de horeca en de ecologische voetafdruk tot een minimum te beperken. Hier wordt alles gemeten. Alles wordt geoptimaliseerd. Want luxe, in deze context, is efficiëntie.
Klimaatverandering drukt overal, maar hier wordt het eerder gevoeld. Toch ervaart Dani het met natuurlijkheid. Het is onderdeel van de identiteit van het eiland. Hij spreekt over watercultuur en herinnert zich zijn grootmoeder die aardappelen kookte en datzelfde water doorgaf aan de buurvrouw om verder te koken. Niets ging verloren. Alles werd benut. Die mentaliteit leeft voort in de wijngaard.
En daarom ligt de toekomst in het beter begrijpen van het eiland. Experimenteren met inheemse variëteiten zoals de Diego, experimenteren met materialen zoals beton of keramiek, maar vooral luisteren naar de wijngaard. Want op Lanzarote wordt de wijn niet geforceerd. Hij wordt begrepen. En Dani Martín lijkt de taal goed te beheersen.
